کارتون های نسل به‌روز را مجبورم گاهی به خاطر دخترم ببینم. اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که چه تفاوت زیادی دارد با آنچه ما در کودکی می دیدیم. کارتون های در زمان حاضری پر از فانتزی و تخیل و بدون ذره ای القای احساس رنج در شخصیت ها و پر از قهرمانان دارای قدرت های ماورایی هستند اما آنچه ما می دیدیم جامعا برگرفته از زندگی واقعی بود و پر از رنج و سختی شخصیت ها و نرسیدن ها و تلاش های واقعی برای رسیدن به خواسته ها یا نجات از شرایط سخت بود.
گاهی می شنویم که می گویند آنچه در روز جاری به بچه ها نشان می دهند درست است و چه معنی دارد بچه با این همه سختی و رنج مواجه شود و باید در فانتزی و رویای خود سیر کند و ذره ای رنج و سختی را در قاب تلویزیون نبیند. اما معتقدم کارتون های زمان ما درس اخلاق و آموزش سخت کوشی و تلاش برای رسیدن بود و یادآوری به ما که دنیا پر است از سختی و ناکامی و نرسیدن ها.
فقط به کارتون ها هم خلاصه نمی شود آنچه با فرزندانمان می کنیم. کوچکترین حرف رنج آور و تلخی را جلوی فرزندمان بر زبان نمی آوریم و آنها را در یک حصار محفوظ نگاه می داریم. من روان شناس نیستم اما به نظرم این تربیت درآینده که کودک ما با سختی و دشواری دنیای واقعی مواجه شود او را سرخورده و ناامید می کند. تحمل شکست و ناکامی را به او نیاموخته ایم و زمان آینده با کوچکترین مشکلی بی تاب و مظطرب می شود.
در زمان جنگ می گفتند خبرهای منتشر شده جنگ را به کودکان نگویید اما من معتقد بودم بایستی خیلی منطقی و طوری که مضطرب نشود برای او از سختی و خسارات فاجعه بار جنگ بگوییم. نگه داشتن کودک در یک فضای غیرواقعی و پاستوریزه قطعا کمک کردن به او نیست چون به هر حال او در آینده با انواع سختی و تلخی و ناکامی مواجه خواهد شد.